...

... بالاخره این چند روز کبود هم راهی می شود و باز من می مانم و تو

با کمی رودخانه و پل و سایه و درختان حرف

بالاخره دنیا دلش می سوزد

بالاخره بخت چشمک می زند و محال حال مرا می پرسد

بالاخره از همه طرف می آیی و من

همه طرف را آب می پاشم .

....

ناگهان اتفاق از دهان طوفان پرت شد و صخره ای پهلویم را عبور داد .

آرام آرام اعماق دریا را به گل نشستم .

بعدها گروهی کاوش را زیر آب نفس کشیدند و مرا به ماسه های ساحل تعارف کردند_

دیدند این کشتی که من باشم هزار تخته کم دارد .

با راه قدم ها را جمع کردند و رفتند .

هفته ها از هفت روز و ماه ها از سی روز گذشت ، تنهایی ام را حتی نسیم بی سلامی هم رد نشد .

.... اتفاق آبی حالا دور ، تخته هایم را پس بده می خواهم دوباره غرق شوم.

آشفته